Dag 15

Heile oktober har blåst vekk 😉 Neida, det gjorde den ikkje, oktober har vore ein innhaldsrik månad, mykje som har skjedd.CSC_0386

Nia har hatt løpetid, og i slutten av månaden var Nia til Sandnes og vart inseminert. No har ho og Davidoff gjort det dei kan for å lage vakre kvalpar. Termindato er 24. desember… Snakk om julegåver! Eira og Zulu er litt uroleg for at det kan verte dårleg med julemat når dei andre i familien er opptekne med heilt andre ting enn matlaging. Tenkjer vi gjer dei to yngste i familien ansvarleg for matlaginga? 😉 Det er lenge til jul (Heidi elskar å seie det, heilt til det er 23. desember), CSC_0504så vi har gooood tid til alle førebuingar :) Hovudpersonen sjølv tek livet med knusande ro, ho er godt nøgd med seg sjølv og ikkje redd for å komme og forlange ekstra kos om ho meiner ho får for lite merksemd. Heidi tykkjer vi har ei lovande start på utviklinga av Pondusen 😉 Vi skal ut til veterinær Hanne rundt dag 28 for ultralyd, for å CSC_0505sjå etter foster. Akkurat no ligger dei framtidige kvalpane og «skvalpar» inne i livmora til Nia, dei skal i løpet av dei kommande dagane fordele seg i dei to livmorhorna. Rundt dag 17-21 festar dei seg i livmora.

Zulu seier ho har det bra, men kjenner seg litt tilsidesatt, Nia stjeler jo heile showet! Ikkje vil Nia herje CSC_0506med ho heller, det blir berre litt leiking på bakken og minimalt med kappløp. Heldigvis klarar Zulu fint å springe tulling aleine, men ho er glad for publikum. Når ein snakkar om show og publikum, Heidi må innrømme at ho faktisk har sett på direkteoverført hundeshow for aller fyste gong. Men sidan det var snakk om Best in Show-finalen, der ein ridgeback hadde sjanse på å vinne, så vart freistinga for stor. Diverre vart ikkje Ino og Alex blandt dei 4 som kom på pallen, fint å sjå på var det uansett :) Gratulerer til Ino som Dansk Vinner 2014. (Heidi trur at det var den tittelen han vant…)

Siste helga i oktober pusla (bokstaveleg talt) familien Rimmen sammen Heidi sin store DSC_0395draum: Drivhuset. Ein veldig våt laurdag var det, men arbeidet flaut fint (he-he) og byggesettet var ikkje vanskeleg å få på plass. No manglar det berre å støype golv og legge inn straum og vatn, so kan Heidi starte med jord og frø. Fryd og glede :) Det er ikkje usannsynleg at det vert litt oppdateringar om drivhus, frø og plantar framover. Verda består jo av litt meir enn hund?

Fram til neste oppdatering kjem, så oppmodar vi alle å gjere som Eira og Nia: Ta livet med ro og ikkje stress! DSC_0547

 

Nysteikt brød og haust

Ingenting som lukta av nysteikt brød? Akkurat no er det fantastisk deilig å sitte inne på kjøkkenet medan det er grått, vått og kjølig ute. Karl-Arne kjøyrer traktor og gravemaskin,20140823_105231 han jobbar på spreng for å gjere klar tomt til det nye drivhuset vårt. Er vi (eg) heldige, så kjem det opp før jul, slik at det vert blomstrar og grøntfor til våren. Heidi gleder seg enormt, og ser for seg at heile familien vert like involvert i drivhuset som ho. Nia og Zulu har i alle fall lova å ete masse salat og agurk 😉 Tjuvraddar :) Som de ser, Karl-Arne har flytta mykje jord og leire for å 20140914_175758lage tomt til drivhuset. Tunet har blitt mykje større. Plana er at vi skal kunne gå frå stova og inn i drivhuset på nokre få skritt. Heidi sitter på nettet om kveldane for å «snope» frø. Ingen enkel jobb, det er jo så stort utvalg!

 

Inne herskar ro og kos. Fyr i begge ovnane, deilig kaffi i koppen og fem bikkjer som søv godt etter ein veldig våt morgontur. Det lukatr ikkje berre nysteikt brød, men og eit bitte-bitte-bittelite snev av våt bikkje. Vi har besøk av tre ridgebackar. Tombi (frå A-kullet) og hennar storebror Simba. Dei har vore på besøk i nesten ei veke, og i går kom Mio (frå A-kullet) på besøk. Så den kommande veka vert det fem ridgeback i hus. Om det vert opplett lenge nok til å ta med kamera, så kjem det vel litt bilder frå turane våre. Det er stas å få besøk :)

No er det ikkje lenge igjen før Nia skal ha løpetid :) Etter Heidi si telling skal det skje noko CSC_0038rundt 12. oktober, men sidan Nia sist starta tre veker før så ventar ho kanskje tre veker ekstra denne gangen? Simba meiner at Nia er verdt å oppvarte, så litt godt duftar ho :) Vi lovar å oppdatere med ein gong Nia får løpetid.

 

Og til alle som har lest: Kos dykk både ute og inne, det er deilig med ein frisk tur ut i regn og vind. Då setter ein ekstra god pris på å komme inn til fyr i peisen og ein kopp kaffi.

Verdas Beste Stitch

CSC_0827I dag fikk Stitch sovne roleg inn heime i hundesenga si. For nokre dagar sidan vart det klart for oss at det var på tide å gje slipp på verdas beste Stitch. Takka vere Flora Dyreklinikk fikk vi lov til å gjere dette heime i rolege og trygge forhold. Heidi og Eira var til stades heile vegen, vemodig og godt <3

Det er rart å tenke på at i november vert det 10 år sidan Karl Arne og Heidi satte seg i CSC_0888bilen for å køyre til dei store skogane i Trysil (i alle fall til starten på skogen, eksotisk for oss frå havgapet) for å hente Stitch hos oppdretter Linda Wolden. Han fant seg fort til rette her hos oss, spesielt Stitch og Eira vart eit radarpar, sammen heile tida. Eira trudde at ho sneik Stitch opp i senga si om natta, vi lest som om vi ikkje merka den «vesle» karen under dyna når vi kom for å seie god natt :)

 

Stitch har vore verdas beste Stitch :) Ingen over, ingen ved sidan av. Vi unner alle å ha ein slik kjekk og vakker hund. Han har overtydd meir enn ein familie om at ridgeback er rasen å ha, med sitt rolege og verdige vesen. Stitch meinte nemleg at det å unngå stress var ei av hovedpliktene til ein hund. Avslapping var noko ein aktivt skulle drive med, så framt ein ikkje var på hjortejakt, damejakt, sporing eller fikk anledning til å stjele mat frå kjøkkenbenken. Då var det frå 0 til 100 så fort at ein ikkje skjønte kva som skjedde. Stitch kunne gjerne ha reist til Hollywood for å verte filmstjerne, med drama og tragedier som spesialitet. I to situasjoner viste han spesielt fram dette talentet: på utstilling (fæle saker, stress, løpe??) og når han ikkje fikk sjekke damer (Whiihhiiiwiii).

DSC_0875Orda kjem ikkje lett i kveld, mange tankar og kjensler. Vi kjem til å sakne Stitch sitt gode blikk og lune veremåte. Heldigvis har vi to ridgebackdamer til i hus, Nia og Zulu, så vi skal ikkje sitte og vere leide oss, men heller glede oss over dei 10 gode åra vi fikk med Stitch.

Og vips! var sommaren forbi?

For ein sommar vi har hatt! Så neimenn om den får lov til å vere forbi sjølv om august månad er halvferdig! Seinsommaren og hausten er Heidi si favorittid, måtte den vare lenge :) Jakta på kantareller har alt starta :)

Sjølv om mykje av sommaren har vore tilbrakt her på Rimma, så har vi vore litt på tur. Av bikkjene er det Zulu som har vore mest ute av heimen. Ho og Eira har vore dagmammaer for Peder, 2 år. Stor stas for alle parter. Tur til Solund og Hersvikbygda for å besøke lisjesysta Tombi og hennar familie vart det og. Den turen trur eg Zulu likte best, mykje god leiking og herjing :) Heidi og Karl-Arne satte og pris på den turen, vakker natur og godt selskap :)DSC_0619

Stitch har hatt ein god sommar, og har nytt solsteiken og varmen. No er det ein månad igjen til han vert 10 år, tykkjer det ikkje er så lenge sidan vi reiste langt inn i skogen forbi Elverum for å hente han hos Linda. Det er vemodigt å innsjå at eit hundeliv er begrensa, og at dette faktisk og gjeld for Stitch. Vi nyter dei dagane og vekene vi har sammen med han :) <3

 

No når hausten snart er her, så har vi byrja vente på Nia si løpetid. Reint teoretisk skal ho ha løpetid rundt midten av oktober, om to månader. Spennande å sjå om teori og praksis stemmer, uansett er vi klare og gledar oss til tida som kjem. Nyttårskvalpar hadde vore stas :)

Det kan virke litt rart å glede seg over kvalpane, som skal komme, samstundes som vi har tunge valg vi må gjere (om ei stund) for Stitch. Men slik er det med kjæledyr; dei gjev oss uendeleg med glede, av og til nokre solide dosar med frustrasjon og (igjen) uendeleg med glede. Då er det vårt ansvar når tida kjem å ta det tunge valget. Tungt skal det vere, men vi skal og hugse at den gleda dei har gitt oss er av stor verdi og oppveg det tunge valget. Sørge skal vi, men vi veit at Stitch har levd eit godt liv her hos oss og har gitt oss mange gode opplevingar. Og heldigvis er det slik at det alltid er god plass inni eit hjerte; ein kan forsette å vere glad i dei hundane ein har og også verte glad i nye hundar. Amandus, då 5 år, fortel veldig godt om akkurat dette, berre sjå HER. 

 

Ny kortstokk

Vel overstått 17. mai alle sammen :) Heidi og Karl-Arne er glad for at planlegginga og gjennomføringa av dagen gikk flott. Mykje arbeid, men bra vart det :) CSC_0299

Rett før 17. mai merka vi at Nia sin Pondus ikkje auka slik vi ønska, så i dag gikk turen ut til veterinær Hanne. Konklusjonen etter ultralyd og røntgen er at alle kvalpefostera er borte vekk. Veldig, veldig kjedelig. Det var ikkje berre vi her på Rimma som gleda oss til å auke familien med ein kvalp. Og i Nederland hadde Davidoff (og Henk og Edith) gleda seg til kvalpefødsel. Vi er likevel glad for at Nia er frisk og rask, om enn i litt godt hold 😉 No ventar nytt kost- og trimprogram for Nia. Spørs kva ho seier til det… 😉 Eg trur ho og dei to andre kjem til å ete seg gode og mette på mykje rart, ridgebackar er tross alt svært tilpassingsdyktige, og veit å skaffe seg mat frå alternative kilder. Berre sjå, her hos oss har vi ridgebackar på beite, kven treng då plentraktor eller sauer for å halde kontrollen på alt som vekst? Favoritten er Enghumleblomst, som visstnok er bra for magen.  Er meir usikker på om den er bra for drektige tisper.

DSC_0284

 

 

 

 

 

DSC_0281

Nia si neste løpetid kjem om 8-9 månader, noko som vil bety kvalpar i januar-februar. Kanskje velger vi å forsøke igjen då.Då er det i alle fall ikkje mykje grønt Nia kan sjølvmedisinere seg med :)  Å vente til løpetida etter det igjen, vil bety kvalpar om ca halvtanna år, rett før vinteren kjem. Og det er eigentleg endå mindre kjekt enn kvalpar i januar? Vi har uansett god tid til å tenke ut fordelar og ulemper når det gjeld tidspunkt på året. Kvalpar er no stas uansett når dei vert fødde :)

I og med at det ikkje vert kvalpar, so har Heidi og Karl-Arne fått sommaren fri til andre sysler. Skal sjå at Heidi klarar å overtale Zulu og Nia til å verte med på eit fe-show eller to? Eller kanskje ho klarar overtale Karl-Arne til å flytte heile vedhuset (som inneheld ein 15 mål med ved…) slik at vi kan bygge drivhus? Oj, oj, oj! Heidi kjenner at det boblar inne i ho av ulike gode hagetiltak som Karl-Arne (eller ungane) kan vere med på i sommar 😉 Tross alt, sist Heidi fekk ein «liten» hage-ide enda Trym opp med å lage til eit blomsterbed på 1 m bredde og 20 m lengde…

Tross alt, vi gledar oss til sommaren. Ny kortstokk gjev nye kort på hand, kven veit kva sommaren gjev oss? 😀 😀

CSC_0298

 

Nia har ordet.

Howdy, folks!

Heidi er reist til Florø i dag, for å høyre på kva politikarane har tenkt å gjere med skulesaka i CSC_0207Eikefjord. Blir det ny skule eller ikkje? Medan ho er vekke, so kan eg nytte høve til å uttrykke litt uro om dama. Ho har byrja å snakke om den der Pondusen igjen. Dinne gongen har ho fått med seg Karl-Arne og Eira og, i jakta på han. Jammen bra Trym er på hybelen sin, slik at han ikkje byrjar å sjå fantasifoster han og!

Det travle med Pondusen, sett vekk frå all pratinga om han, er at han skal målast. Akkurat som sist Heidi hadde seg ei slik Pondus-bye! Og sidan han ikkje er tilgjengeleg heile tida, når Heidi kjem fram med målebandet, so må eg stille opp. Korkje Zulu eller Stitch stillar seg til disposisjon for slik måling, litt kjipt gjort av dei. Eller kanskje er det slik at eg og burde nekte å vere med på målingane, at eg berre fyrar opp under Heidi (og dei andre) sine vrangforestillingar? Kva tykkjer de eg burde gjere? Neimenn ikkje enkelt å vete. Heidi CSC_0221påstår at Pondusen veks, og at han har blitt 8 cm rundare siste 10 dagane. Mine målingar seier ho ikkje noko om, men eg veit no at eg er perfekt strømlinjeforma, so eg ser litt stort på akkurat dei manglande opplysningane.

Ein anna sak som opptek meg for tida er matmangel. Heldigvis har Heidi teke ekstra hensyn til meg, no får eg mat tre gongar for dagen. Litt ekstra kjekt er det når Zulu og Stitch ikkje får noko som helst til middag, berre frukost og kveldsmat. :) Litt forbetringspotensiale har Heidi, den der maten ho serverar til frukost er bittelittegrann uapetitteleg. Heidi seier det er eg som er problemet, ikkje maten, eg får akkurat det samme til alle måltida. Hmm… Ikkje overtydd om det, nei! Uansett, god mat må ikkje gå til spille, so eg eter den, sjølv om Heidi seier at eg kan vente til litt seinare med å ete den. Kan ikkje la slik mat stå framme, tenk om Zulu og Stitch eter den?DSC_0162

I går fekk vi uventa besøk, Heidi var slettes ikkje førebudd på det. Zulu og eg varsla Heidi om at det kom nokon opp frå båtnaustet, slik at ho skulle få tid til å rette på håret. Ikkje det at ho høyrte på oss nei, men ho vart no med ned til båtnaustet og helste på ein trivelig kar frå Telenor. Han var stolpekontrollør, kva no det er slags jobb. Han tykte vi var kjekke hundar, og at vi var veldig flinke til logring. Hadde vore artig med litt meir besøk her på Rimma :)

I år skal vistnok ikkje Heidi og Karl-Arne stille seg ut på Ridgeback Spesialen i pinsehelga. Tipper Zulu og Stitch er glade for det, dei er ofte med når Heidi og Karl-Arne stiller seg ut. Vi hundar skjønnar at moralsk støtte er viktig på slike fe-show, men ærleg talt, det hadde vore godt om Heidi og Karl-Arne kunne byrje reise aleine på slike show. Det er ikkje akkurat SO spennande å vere med på. Årsaka til at ikkje Heidi skal på Spesialen, er at Karl-Arne meiner at det ikkje er naudsynt å reise frå Kullet, når det berre er ei lita veke gammalt, og det var Heidi einig i. Ja, ja. Dei om det. Eg vert heime uansett :)DSC_0048

Eg lurar litt på følgande: Kven er Kullet, og skal det flytte hit? Det er det ingen som har fortalt til oss hundar. Karl-Arne driver og tek mål, der han skal bygge kasse, slik at det er god plass til heile Kullet. Heidi har rydda plass, ommøblert og alt, so no startar snikringa straks. Eg lurar på om Kullet er ein slags Pondus-figur inne i Karl-Arne sitt haud? Er det mogeleg at både Heidi og Karl-Arne er heilt på bærtur? Nei, ditta her er eg litt usikker på.

DSC_0191Heldigvis er både Zulu og Stitch heilt utan slike fantasifoster :) Stitch var litt pjusk nokre dagar i forrige veke, men han er heldigvis betre no og er med på tur igjen. Han har byrja stjele sengeplassen min om kvelden, so eg ser meg nødt til å legge meg ganske tidleg om kvelden, sånn før kl 2100. Ikkje fordi eg er trøtt, altså. Zulu held seg heldigvis på sin eigen plass, jyplingen! Innimellom blir ho heilt tussete, og springer rundt som ein tulling, utan mål og meining, sparkar litt fotball eller kastar pinnar rundt seg. Sånn gjorde ALDRI eg på den alderen…. Øh…

DSC_0134

Vi e klar for mai!

 

CSC_0311

CSC_0310

 

 

 

 

 

Det er siste dagen i april. Og det har vore ein god månad. Nia er stadfesta drektig, veiret har vore usedvanleg fint (Heidi har svidd nasa si) og neste månad ser ut til å bli endå betre. Sjølv om det snør ute og vi har fyrt i vedomnen :)

Nia er no på dag 32, halvvegs til mål :) Mai månad ser særdeles lovande ut, tykkjer no vi. Måndag var vi ut til veterinær Hanne, for å sjå om ultralydbilda av Pondusen gav tydeligare svar. Små fosterblærer, eller klinkekuler, er ikkje like lette å sjå alltid, spesielt når apparatet som vart brukt er av ein eldre og traust årgang. Vi tok eit bilde (med mobilkamera, men trur ikkje kvaliteten vart noko dårlegare av den grunn 😉 ) Heidi leika seg litt med ulike lys/skygge/fargeeffektar. Orginalen er øverst. Kor mange klinkekuler kan du sjå?

 

2014-04-28 16.47.12

 

 

 

 

 

2014-04-28 16.46.15

2014-04-28 16.48.38

 

Heidi seier der er tre, kanskje fire, små klinkekuler på bildet. I det andre hornet av livmora såg Hanne heilt sikkert tre til. Artig :) No er vi verkeleg heilt, heilt sikre på at Nia er drektig, utan at vi kan seie kor mange kvalpar som kjem i månadsskiftet. Kjenner dei som har telt fem, og når fødsel var overstått hadde fått 12 kvalpar. Så vi får berre vente og sjå :) Davidoff er kjent for å gje rundt 10 kvalpar pr kull, Nia har gitt 10. Vi tek vel imot dei som kjem.

Søndag var Stitch og Zulu på fe-show i Naustdal. Stitch kunne verkelig styre si begeistring, og det var ikkje vanskeleg å sjå. Aller beste Stitch <3 Han fekk premieringa excellent, og vant (ubestrida) veteranklassen. Zulu var atskillig meir fornøgd med å vere på fe-show, halen logra og kengurusprett viste ho fram :) Ho fikk same premiering som Stitch, og enda opp som 3. beste juniortispe. Vi er godt nøgde med både gamlegutten og trekkoppkenguruen :) Gratulerer til Cayenne som vart beste tispe og Shaka som vart beste hannhund. Shaka vart faktisk nest beste hund på heile hundeutstillinga, BIS2. Heia ridgeback :)

DSC_0005

Ellers er her ikkje mykje å fortelje om. Livet med tre hundar er godt, for alle partar. Zulu nyter godt av at ho er minst og har fast koseplass på fanget. Nia er i fin form, det er så vidt ein kan sjå at ho er drektig. Det vil nok endre seg ein del til neste veke. Stitch er litt rolegare enn han plar vere, akkurat no. Vi vonar at det berre er det uvante synet av sola som påverkar, og at han snart er tilbake til sine ordinære rølpefakter. Nia har klaga på han siste to nettene, han har nemleg stjelt sengeplassen ho brukar. Så ho kjem inn til oss, vekker oss, og skal ha med seg nokon for å sjå kor ille ho har det som må bytte sovestad. Deretter søv ho godt. Sladrehank, Nia, det er det du er 😉 Kvalpekassa må vi snart byrje å sette saman, men det hastar ikkje endå. Heidi lurer på om ho skal måle den i ny farge, forandring frydar og slikt anna som damer likar ho halde på med (seier Karl-Arne, kva veit vel han?) Heidi er sikker på at andre fargar matcher ridgebacker enn grått. Blått, grønt, rosa??

DSC_0112

U-dagen!

Endeleg var den her, dagen som Heidi gleda seg til, og som Nia kunne brydd segDSC_0112 mindre med. Nia er no på dag 25/26 i drektigheita, og no skulle vi få stadfesta at det verkeleg er kvalpar inne i Pondusen til Nia. Klokka 8.31 troppa vi opp hos veterinær Hanne, eit minutt forsinka etter å ha vore i trafikkork (!) i vesle Florø.

Etter å ha hilst og snust seg rundt, hoppa Nia opp på bordet, og viste gjerne kor flink ho var til sitt, stå og ligg. Her måtte alle vinklar lyd-settast og undersøkast. Og til dykk som trur at ultralydbilete av kvalpar liknar menneskebebisar, så neida, dei gjere ikkje det. Akkurat no liknar DSC_0108dei på svarte klinkekuler. Og gjett kva? Der er nokre klinkekuler inne i Pondusen til Nia :) Kor mange som er der er vanskelig å seie, men meir enn to og færre enn 15 var der :) Neste mandag skal Hanne få låne Pondusen igjen, for å sjå kva som dukkar opp då, på dag 31. Kanskje vi finner små sprettballar?? Og so skal vi be om å få med oss eit bilete av klinkekulene neste gong vi er ute hos Hanne. Fram til då får vi nøye oss med foto av Nia si underlinje, den byrjar sige litt… Vekta viser 39,6 kilo. Midjemålet har vi og målt, på to stadar. Vi får sjå om det viser endringar neste veke.

Nia sjølv tar heile opplegget til Heidi og Hanne med knusande ro. Ho eter frukost, middag og kvelds. Gjerne med litt kefir på toppen til frukost. Ho likar ei runde over markene med Zulu og Stitch, ellers er det soving som er hovudaktivitet. Og det er ho verkeleg flink til for tida. Inne eller ute, heime eller hos andre, det betyr lite. Så folkens, sov godt (helst om natta) fram til neste oppdatering!

DSC_0081

Pst… Heidi seier at kommande søndag skal Zulu og Stitch på fe-show i Naustdal. Veslesyste Tombi skal dit og. Vi gleder oss til å helse på :) Nia flirer av stakkarane som må reise dit, sjølv skal ho vere heime og…. sove!

 

 

DSC_0083DSC_0094

God påske :)

CSC_0143I dag er det 20 dagar sidan Nia vart inseminert med Davi. Matlysta har  siste to dagane vore litt pjusk, jurvevet aukar sakte, men sikkert. Litt blank utflod har det og vore sett. Gode teikn med tanke på drektighet. Tirsdag skal Nia og Heidi ta turen til dyredoktor Hanne i Florø for å ta ultralyd av «Pondusen». Blir spennande å sjå kor mange «Bright moments» som dukkar opp på skjermen :) Vi gleder oss slik!

Nia er forresten litt bekymra for Heidi sitt mentale velvære; her for om lag halvtanna år sidan gikk ho rundt og snakka mykje om ein Pondus. Nia fikk aldri møte han, meiner ho. Så ho lurer på om Heidi berre fantaserte fram ein slik Skybert-figur, akkurat slik som Albert Åberg gjer. Og no har jammen Heidi byrja snakke om Pondus-en igjen. Kan umogeleg vere eit heilt bra teikn?? Heldigvis har Heidi mange å snakke med om den der Pondusen, så Nia blir ikkje plaga så mykje med han 😉

I byrjinga av påska reiste Nia og Zulu sammen med Heidi og Eira til Kulen. Stitch vart igjen heime på Rimma med Karl-Arne, mannfolk treng nemleg litt tid for seg sjølv av og til 😉 Etter nokre dagar med soving og sjølvpleie, reiste damene heim til CSC_0263Rimma igjen. Deilig å komme heim, tykte Nia og Zulu, og tok seg ein ordentleg springe-rundt-og-leike-dag. I dag var det Stitch sin tur til å vere med til Kulen. Her er det no storfamilietreff, med 13 ungar i alderen frå 1 år til 75 år. Stor stas, høgt volum og full rulle. Med unntak av Stitch, som akkurat no ligger midt på stovegolvet og pausar. Innimellom får han litt kos når nokon finn tid, og då sukkar han høgt av velvære og kroar seg. Aller beste Stitch :)

Neste helg skjer det noko som Stitch ikkje veit om endå. Han skal nemleg på fe-sjå!  Og det har ikkje Heidi tenkt å fortelje han før han kjem inn i utstillingshallen. Kjipe kjerringa 😉 Fe-sjå er nemleg ikkje Stitch noko begeistra for, men når det berre er 20 minutt å køyre, så støtter vi opp om den lokale hundeklubben og stiller opp med DSC_0015dei hundane som kan stille. Nia skal ikkje, ho skal vere heime for å ruge på Pondusen :) Stitch skal stille i veteran-klassen, han er 9,5 år no. Litt viser alderen, stadig litt meir kvitt i barten, litt stivare i rumpa og litt mindre musklar enn då han var 5 år, men han er forsatt ein flott representant for rasen og Heidi er stolt av karen :)

Ny oppdatering kjem nok utpå kvelden den 22, etter at vi har vore hos Hanne og telt «blubbar» i magen til Nia. Noko endeleg antal på kvalpar vil ikkje ultralyden vise, det kan vere både fleire og færre kvalpar enn det ein ser. Spennande er det uansett :)

 

God påske til alle :)

Late dagar.

No er det 9 dagar sidan Nia vart inseminert. Ho vandrar rundt, og er godt nøgd med CSC_0248seg sjølv. Ekstra kosesjuk, og veeeeldig svolten. Det siste er eigentleg ikkje noko nytt for ein ridgeback, dei får alltid for lite mat uansett :) Litt leik får eg Nia med på, men aller helst ruslar go rundt, så setter ho seg ned og kikkar på kva vi andre finn på. Zulu får litt fart i Nia, inn i mellom, men det er ikkje ein time med aktivitet slik det brukar vere. Det held med eit par minutt her og der.

CSC_0258I dag skulle vi har vore i Bergen og delteke på utstillinga. Men så har Zulu løpetid, og er ikkje heilt med på kva som skjer «der bak». Så halen står på skeive, og når ho skal trave så er bakparten litt for tung. Rare jenta. Cesar vart igjen heime han og, han har nemleg vore på snusetur gjennom lyng og skaresnø, og har fått sår på snuten. Og det er ikkje noko å vise seg fram CSC_0260med på eit slikt fe-show. Så einaste representanten frå Atom-gjengen var vesle Tombi. Ho fikk lovord, og beskjed frå dommeren om å bli voksen i kroppen sin, så vart det fine premiar på ho og :) Nia var og seint ute med si fysiske utvikling, det tok rett over 2 år før ho vart «fiks ferdig».

 

Heime så har vi vaska hus utvendig og i tillegg tømt stova for møblar, golvet skal CSC_0264lakkast der og før kvalpane kjem. Nia og Zulu saknar senga si, men klarer seg med madrass rett på golvet og. Stitch kamperer på kjøkkenet, som vanleg. Han klagar ikkje på det, sjølv om stolputa ligger på golvet og han sjølv må legge ei litt mindre pute opp i. Dei er no heldigvis ikkje heilt vekkskjemde.. 😉

DSC_0245