Vi e klar for mai!

 

CSC_0311

CSC_0310

 

 

 

 

 

Det er siste dagen i april. Og det har vore ein god månad. Nia er stadfesta drektig, veiret har vore usedvanleg fint (Heidi har svidd nasa si) og neste månad ser ut til å bli endå betre. Sjølv om det snør ute og vi har fyrt i vedomnen :)

Nia er no på dag 32, halvvegs til mål :) Mai månad ser særdeles lovande ut, tykkjer no vi. Måndag var vi ut til veterinær Hanne, for å sjå om ultralydbilda av Pondusen gav tydeligare svar. Små fosterblærer, eller klinkekuler, er ikkje like lette å sjå alltid, spesielt når apparatet som vart brukt er av ein eldre og traust årgang. Vi tok eit bilde (med mobilkamera, men trur ikkje kvaliteten vart noko dårlegare av den grunn 😉 ) Heidi leika seg litt med ulike lys/skygge/fargeeffektar. Orginalen er øverst. Kor mange klinkekuler kan du sjå?

 

2014-04-28 16.47.12

 

 

 

 

 

2014-04-28 16.46.15

2014-04-28 16.48.38

 

Heidi seier der er tre, kanskje fire, små klinkekuler på bildet. I det andre hornet av livmora såg Hanne heilt sikkert tre til. Artig :) No er vi verkeleg heilt, heilt sikre på at Nia er drektig, utan at vi kan seie kor mange kvalpar som kjem i månadsskiftet. Kjenner dei som har telt fem, og når fødsel var overstått hadde fått 12 kvalpar. Så vi får berre vente og sjå :) Davidoff er kjent for å gje rundt 10 kvalpar pr kull, Nia har gitt 10. Vi tek vel imot dei som kjem.

Søndag var Stitch og Zulu på fe-show i Naustdal. Stitch kunne verkelig styre si begeistring, og det var ikkje vanskeleg å sjå. Aller beste Stitch <3 Han fekk premieringa excellent, og vant (ubestrida) veteranklassen. Zulu var atskillig meir fornøgd med å vere på fe-show, halen logra og kengurusprett viste ho fram :) Ho fikk same premiering som Stitch, og enda opp som 3. beste juniortispe. Vi er godt nøgde med både gamlegutten og trekkoppkenguruen :) Gratulerer til Cayenne som vart beste tispe og Shaka som vart beste hannhund. Shaka vart faktisk nest beste hund på heile hundeutstillinga, BIS2. Heia ridgeback :)

DSC_0005

Ellers er her ikkje mykje å fortelje om. Livet med tre hundar er godt, for alle partar. Zulu nyter godt av at ho er minst og har fast koseplass på fanget. Nia er i fin form, det er så vidt ein kan sjå at ho er drektig. Det vil nok endre seg ein del til neste veke. Stitch er litt rolegare enn han plar vere, akkurat no. Vi vonar at det berre er det uvante synet av sola som påverkar, og at han snart er tilbake til sine ordinære rølpefakter. Nia har klaga på han siste to nettene, han har nemleg stjelt sengeplassen ho brukar. Så ho kjem inn til oss, vekker oss, og skal ha med seg nokon for å sjå kor ille ho har det som må bytte sovestad. Deretter søv ho godt. Sladrehank, Nia, det er det du er 😉 Kvalpekassa må vi snart byrje å sette saman, men det hastar ikkje endå. Heidi lurer på om ho skal måle den i ny farge, forandring frydar og slikt anna som damer likar ho halde på med (seier Karl-Arne, kva veit vel han?) Heidi er sikker på at andre fargar matcher ridgebacker enn grått. Blått, grønt, rosa??

DSC_0112

U-dagen!

Endeleg var den her, dagen som Heidi gleda seg til, og som Nia kunne brydd segDSC_0112 mindre med. Nia er no på dag 25/26 i drektigheita, og no skulle vi få stadfesta at det verkeleg er kvalpar inne i Pondusen til Nia. Klokka 8.31 troppa vi opp hos veterinær Hanne, eit minutt forsinka etter å ha vore i trafikkork (!) i vesle Florø.

Etter å ha hilst og snust seg rundt, hoppa Nia opp på bordet, og viste gjerne kor flink ho var til sitt, stå og ligg. Her måtte alle vinklar lyd-settast og undersøkast. Og til dykk som trur at ultralydbilete av kvalpar liknar menneskebebisar, så neida, dei gjere ikkje det. Akkurat no liknar DSC_0108dei på svarte klinkekuler. Og gjett kva? Der er nokre klinkekuler inne i Pondusen til Nia :) Kor mange som er der er vanskelig å seie, men meir enn to og færre enn 15 var der :) Neste mandag skal Hanne få låne Pondusen igjen, for å sjå kva som dukkar opp då, på dag 31. Kanskje vi finner små sprettballar?? Og so skal vi be om å få med oss eit bilete av klinkekulene neste gong vi er ute hos Hanne. Fram til då får vi nøye oss med foto av Nia si underlinje, den byrjar sige litt… Vekta viser 39,6 kilo. Midjemålet har vi og målt, på to stadar. Vi får sjå om det viser endringar neste veke.

Nia sjølv tar heile opplegget til Heidi og Hanne med knusande ro. Ho eter frukost, middag og kvelds. Gjerne med litt kefir på toppen til frukost. Ho likar ei runde over markene med Zulu og Stitch, ellers er det soving som er hovudaktivitet. Og det er ho verkeleg flink til for tida. Inne eller ute, heime eller hos andre, det betyr lite. Så folkens, sov godt (helst om natta) fram til neste oppdatering!

DSC_0081

Pst… Heidi seier at kommande søndag skal Zulu og Stitch på fe-show i Naustdal. Veslesyste Tombi skal dit og. Vi gleder oss til å helse på :) Nia flirer av stakkarane som må reise dit, sjølv skal ho vere heime og…. sove!

 

 

DSC_0083DSC_0094

God påske :)

CSC_0143I dag er det 20 dagar sidan Nia vart inseminert med Davi. Matlysta har  siste to dagane vore litt pjusk, jurvevet aukar sakte, men sikkert. Litt blank utflod har det og vore sett. Gode teikn med tanke på drektighet. Tirsdag skal Nia og Heidi ta turen til dyredoktor Hanne i Florø for å ta ultralyd av «Pondusen». Blir spennande å sjå kor mange «Bright moments» som dukkar opp på skjermen :) Vi gleder oss slik!

Nia er forresten litt bekymra for Heidi sitt mentale velvære; her for om lag halvtanna år sidan gikk ho rundt og snakka mykje om ein Pondus. Nia fikk aldri møte han, meiner ho. Så ho lurer på om Heidi berre fantaserte fram ein slik Skybert-figur, akkurat slik som Albert Åberg gjer. Og no har jammen Heidi byrja snakke om Pondus-en igjen. Kan umogeleg vere eit heilt bra teikn?? Heldigvis har Heidi mange å snakke med om den der Pondusen, så Nia blir ikkje plaga så mykje med han 😉

I byrjinga av påska reiste Nia og Zulu sammen med Heidi og Eira til Kulen. Stitch vart igjen heime på Rimma med Karl-Arne, mannfolk treng nemleg litt tid for seg sjølv av og til 😉 Etter nokre dagar med soving og sjølvpleie, reiste damene heim til CSC_0263Rimma igjen. Deilig å komme heim, tykte Nia og Zulu, og tok seg ein ordentleg springe-rundt-og-leike-dag. I dag var det Stitch sin tur til å vere med til Kulen. Her er det no storfamilietreff, med 13 ungar i alderen frå 1 år til 75 år. Stor stas, høgt volum og full rulle. Med unntak av Stitch, som akkurat no ligger midt på stovegolvet og pausar. Innimellom får han litt kos når nokon finn tid, og då sukkar han høgt av velvære og kroar seg. Aller beste Stitch :)

Neste helg skjer det noko som Stitch ikkje veit om endå. Han skal nemleg på fe-sjå!  Og det har ikkje Heidi tenkt å fortelje han før han kjem inn i utstillingshallen. Kjipe kjerringa 😉 Fe-sjå er nemleg ikkje Stitch noko begeistra for, men når det berre er 20 minutt å køyre, så støtter vi opp om den lokale hundeklubben og stiller opp med DSC_0015dei hundane som kan stille. Nia skal ikkje, ho skal vere heime for å ruge på Pondusen :) Stitch skal stille i veteran-klassen, han er 9,5 år no. Litt viser alderen, stadig litt meir kvitt i barten, litt stivare i rumpa og litt mindre musklar enn då han var 5 år, men han er forsatt ein flott representant for rasen og Heidi er stolt av karen :)

Ny oppdatering kjem nok utpå kvelden den 22, etter at vi har vore hos Hanne og telt «blubbar» i magen til Nia. Noko endeleg antal på kvalpar vil ikkje ultralyden vise, det kan vere både fleire og færre kvalpar enn det ein ser. Spennande er det uansett :)

 

God påske til alle :)

Late dagar.

No er det 9 dagar sidan Nia vart inseminert. Ho vandrar rundt, og er godt nøgd med CSC_0248seg sjølv. Ekstra kosesjuk, og veeeeldig svolten. Det siste er eigentleg ikkje noko nytt for ein ridgeback, dei får alltid for lite mat uansett :) Litt leik får eg Nia med på, men aller helst ruslar go rundt, så setter ho seg ned og kikkar på kva vi andre finn på. Zulu får litt fart i Nia, inn i mellom, men det er ikkje ein time med aktivitet slik det brukar vere. Det held med eit par minutt her og der.

CSC_0258I dag skulle vi har vore i Bergen og delteke på utstillinga. Men så har Zulu løpetid, og er ikkje heilt med på kva som skjer «der bak». Så halen står på skeive, og når ho skal trave så er bakparten litt for tung. Rare jenta. Cesar vart igjen heime han og, han har nemleg vore på snusetur gjennom lyng og skaresnø, og har fått sår på snuten. Og det er ikkje noko å vise seg fram CSC_0260med på eit slikt fe-show. Så einaste representanten frå Atom-gjengen var vesle Tombi. Ho fikk lovord, og beskjed frå dommeren om å bli voksen i kroppen sin, så vart det fine premiar på ho og :) Nia var og seint ute med si fysiske utvikling, det tok rett over 2 år før ho vart «fiks ferdig».

 

Heime så har vi vaska hus utvendig og i tillegg tømt stova for møblar, golvet skal CSC_0264lakkast der og før kvalpane kjem. Nia og Zulu saknar senga si, men klarer seg med madrass rett på golvet og. Stitch kamperer på kjøkkenet, som vanleg. Han klagar ikkje på det, sjølv om stolputa ligger på golvet og han sjølv må legge ei litt mindre pute opp i. Dei er no heldigvis ikkje heilt vekkskjemde.. 😉

DSC_0245